حال بد امریکا در ترور سیاستمداران
چارلی کرک، فعال سیاسی شناختهشده، حامی سرسخت دونالد ترامپ و یکی از پرچمداران پروپاگاندای صهیونیستی، شامگاه چهارشنبه در حالی که در دانشگاه ولی یوتا مشغول سخنرانی برای دانشجویان بود، هدف گلوله قرار گرفت و ساعتی بعد خبر مرگش در رسانهها منتشر شد.
او بنیانگذار سازمان «Turning Point USA» بود؛ سازمانی که در سالهای اخیر به نماد راستگرایی افراطی در آمریکا تبدیل شد و عملاً به ابزاری رسانهای برای تبلیغ اسرائیل و توجیه جنایات این رژیم علیه مردم فلسطین بدل گشت. کرک بارها از انتقال سفارت آمریکا به قدس اشغالی دفاع کرده و کشتار مردم بیگناه غزه را با عنوان «دفاع مشروع» توجیه کرده بود. حالا اما پایان زندگی او نه در جبهه سیاسی که در میان حضار یک سالن دانشگاهی رقم خورد و همین تناقض، سؤالات بسیاری را پیش روی افکار عمومی قرار داده است.
ساعاتی بعد از این ترور، موجی از واکنشها در آمریکا و اسرائیل به راه افتاد. برخی رسانههای غربی با تیترهایی احساسی از «دوست شجاع اسرائیل» یاد کردند و ترامپ در بیانیهای کرک را «یکی از بزرگترین مبارزان برای آمریکا» خواند و حتی سه روز عزای عمومی اعلام کرد. او در همان بیانیه، طبق روال همیشگی، توپ اتهام را به زمین چپگرایان انداخت و رسانههای لیبرال را به دامنزدن به خشونت و نفرتپراکنی متهم کرد. نتانیاهو نیز به سرعت وارد میدان شد و از دست دادن کرک را «ضایعهای برای اسرائیل و آزادی» توصیف کرد. ایلان ماسک هم در توییتی جنجالی، چپگرایان آمریکا را «حزب قتل» نامید و عملاً بر آتش شکاف سیاسی آمریکا دمید. اما آنچه زیر لایه این واکنشهای هیجانی جریان دارد، پیچیدگی موضوعی است که ترور چارلی کرک را از یک حادثه صرف سیاسی فراتر میبرد.
نکتهای که این ماجرا را پیچیدهتر میکند، سخنان خود چارلی کرک درست پیش از ترورش است. او در همان جلسه در یوتا، جملاتی گفت که با مواضع پیشینش و حتی با سیاستهای رسمی حزب جمهوریخواه متفاوت بود. کرک خطاب به دانشجویان گفته بود: «واقعاً باید بپرسیم: آیا سلاح هستهای ایران تهدیدی برای آمریکاست؟ شاید تهدیدی برای اسرائیل باشد، اما برای ما چطور؟» او در ادامه افزوده بود: «ایران بزرگتر، قویتر و پیچیدهتر از هر دشمنی است که تا حالا با آن روبهرو شدیم. وارد شدن به جنگ با ایران، یعنی فرو رفتن در بدترین باتلاق خاورمیانه. ایران سالهاست آماده جنگ است؛ با پهپاد، قایقهای تندرو و ارتشی که مخصوص مقابله با دشمنی قوی مثل آمریکاست.»
این جملات بهویژه از زبان کسی که سالها از حمله پیشدستانه به ایران و حمایت بیچونوچرا از اسرائیل سخن گفته بود، شوکهکننده بود. آیا همین موضع تازه، که بوی جدایی آمریکا از اسرائیل را میداد، میتواند یکی از دلایل پشت پرده ترور او باشد؟ این پرسشی است که هنوز پاسخی رسمی نیافته، اما در فضای رسانهای و سیاسی آمریکا زمزمههای پررنگی درباره آن شنیده میشود.
خشونت سیاسی در آمریکا پدیدهای تازه نیست. تاریخ این کشور پر از ترورهای سیاسی، از جان اف.کندی تا مالکوم ایکس و از مارتین لوتر کینگ است اما آنچه امروز این موج را نگرانکنندهتر میکند، شدت شکافهای ایدئولوژیک و رسانهای است. جامعه آمریکا بیش از هر زمان دیگر گرفتار قطبیسازی شده و رسانههای جناحی هر روز بر آتش نفرت میدمند. جمهوریخواهان و دموکراتها عملاً دو ملت در یک کشورند؛ دو نگاه متضاد به سیاست، اقتصاد، فرهنگ و حتی تعریف آزادی. ترور نافرجام چند ماه پیش ترامپ، که تنها با اختلاف چند سانتیمتر از مرگ او جلوگیری شد، و حالا قتل چارلی کرک، نشانههای آشکاری است از ورود آمریکا به مرحلهای تازه از خشونت سیاسی. مرحلهای که میتواند آینده انتخابات و حتی ثبات اجتماعی این کشور را به خطر اندازد.
ترامپ، که این روزها با سقوط محبوبیت به ۳۵ درصد دستوپنجه نرم میکند، بهخوبی میداند چنین حوادثی میتواند برای او حکم برگ برنده داشته باشد. او به سرعت از سوگواری برای کرک عبور کرد و حملاتش به مخالفان سیاسی را آغاز نمود. در واقع، جنازه چارلی کرک به ابزاری تازه برای تبلیغات انتخاباتی جمهوریخواهان بدل شد. ترامپ بار دیگر همان بازی قدیمی را آغاز کرد: مظلومنمایی، برچسبزنی به مخالفان و هدایت افکار عمومی به سمت دشمن فرضی. در حالی که واقعیت پیچیدهتر از این است؛ زیرا پرسش اصلی اینجاست: چه کسی مسئول موج تازه خشونتها در آمریکاست؟ آیا رسانههایی که سالها نفرت کاشتند؟ سیاستمدارانی که از جنایات اسرائیل حمایت کردند؟ یا ساختاری که اجازه میدهد از جنازه یک فعال افراطی، سرمایهای سیاسی ساخته شود؟
از سوی دیگر، تناقض آشکار در واکنش رسانههای غربی نیز بهخوبی خود را نشان داد. همان رسانههایی که کشتار دهها هزار زن و کودک در غزه را در سایه سکوت یا توجیهات اسرائیل پوشش دادند، حالا در سوگ یکی از پرچمداران آن جنایتها عزادار شدهاند. افکار عمومی جهان این تناقض را بهخوبی میبیند: اشکهایی که برای مرگ یک سیاستمدار افراطی ریخته میشود، اما حتی نگاهی به خون کودکان غزه انداخته نمیشود. همین مسئله خشم و نفرت جهانیان از سیاستهای آمریکا و اسرائیل را بیشتر کرده و باعث شده بسیاری، ترور کرک را نه تنها یک حادثه داخلی، بلکه نشانهای از بازگشت خشونتهایی بدانند که آمریکا خود سالها در جهان ترویج کرده است.
واقعیت این است که چارلی کرک چهرهای دوگانه داشت. او در داخل آمریکا به عنوان یک فعال سیاسی راستگرا شناخته میشد که در جنگ فرهنگی و رسانهای، علیه مهاجران، اقلیتها و لیبرالها صفآرایی کرده بود اما در خارج از مرزها، نام او بیش از هر چیز با دفاع سرسختانهاش از اسرائیل گره خورده بود. او بارها نسلکشی مردم فلسطین را انکار کرده و کشتار هزاران بیگناه را توجیه کرده بود. همین چهره متناقض است که مرگ او را پیچیدهتر و تحلیلها درباره آن را متنوعتر میکند. برخی میگویند او قربانی همان خشونتی شد که سالها در عرصه سیاسی و رسانهای پروراند. برخی دیگر اما بر این باورند که او هزینه جملات تازهاش درباره ایران را پرداخت کرد. جملاتی که میتوانستند به معنای شکاف در اتحاد استراتژیک آمریکا و اسرائیل تعبیر شوند.
در چنین شرایطی، پرسش مهم دیگری نیز مطرح میشود: آیا ترور کرک میتواند آغازگر موجی تازه از خشونتها باشد؟ پاسخ قطعی روشن نیست، اما نشانهها حکایت از آن دارد که جامعه آمریکا در آستانه انتخاباتی پرتنش، بیش از هر زمان دیگری مستعد انفجار است. ترکیب نفرت رسانهای، بحران اقتصادی، شکستهای سیاست خارجی در اوکراین و غزه، و حالا قتل یکی از چهرههای افراطی، میتواند آمریکا را وارد دورهای کند که حتی ساختارهای امنیتی و سیاسی آن نیز از کنترل اوضاع ناتوان شوند. اینکه این ترور را صرفاً به گردن چپگرایان یا مخالفان ترامپ بیندازیم، سادهسازی ماجراست. حقیقت تلختر از این حرفهاست: خشونت در آمریکا محصول ساختاری است که سالها بر اساس نفرت، دوگانگی و جنگ داخلی سرد شکل گرفته است.
از زاویهای دیگر، ترور کرک نشان داد حتی وفادارترین حامیان اسرائیل نیز مصون از خشونت نیستند. او که عمری در دفاع از جنایتهای تلآویو قلم زد و سخن گفت، در نهایت قربانی شرایطی شد که شاید خود بخشی از آن را ساخته بود. اگرچه رسانههای غربی تلاش میکنند تصویر او را بهعنوان «قهرمان آزادی» بازسازی کنند، اما واقعیت این است که افکار عمومی جهان، او را به عنوان یکی از بلندگوهای پروپاگاندای اسرائیل میشناخت. همین دوگانگی در تصویرسازی، باز هم تناقض دیگری به پرونده خشونت سیاسی آمریکا اضافه کرده است.
آینده نشان خواهد داد که ترور چارلی کرک تنها یک حادثه بود یا نشانهای از روندی رو به گسترش. آنچه مسلم است، آمریکا وارد مرحلهای شده که خشونت سیاسی دیگر استثنا نیست، بلکه به بخشی از معادله قدرت بدل شده است. ترامپ و جمهوریخواهان تلاش خواهند کرد از این حادثه نهایت استفاده را ببرند. دموکراتها نیز احتمالاً با اتهامزنی متقابل، به جنگ رسانهای ادامه خواهند داد. اما در پس همه این هیاهوها، حقیقتی روشن وجود دارد: جامعهای که بر پایه نفرت، دوگانگی و حمایت بیچونوچرا از یک رژیم اشغالگر بنا شده، نمیتواند برای همیشه از پیامدهای خشونت در امان بماند. ترور چارلی کرک، با تمام تناقضهایش، تنها یکی از این پیامدهاست.
تازه های اخبار
ارسال نظر
در ارسال نظر شما خطایی رخ داده است
کاربر گرامی، ضمن تشکر از شما نظر شما با موفقیت ثبت گردید. و پس از تائید در فهرست نظرات نمایش داده می شود
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}